Turning tables

Ik durf het bijna niet te schrijven
Met ieder woord dat ik de ether in lanceer
Balanceer ik op het randje
Ik durf er zelfs niet aan te denken
Van het een komt het ander, vrees ik
En wéér op het moment dat ik wortel lijk te schieten
Mijn last af dacht te kunnen werpen
En mezelf thuis mag voelen
Eh-eh
Terug naar Start en rap een beetje
Ik voel me sprakeloos, ontredderd, ongelovig
– Fucking turning tables!
Waarom?
Hoezo?
Waarvoor?!
Zo hoeft het niet te gaan
Ik heb toch zelf een keuze?
Er wordt niet voor mij beslist!
Waarom kan ik hier niet blijven,
Past dit kleed mij niet?
Ik wil naast hem staan en slapen,
Zo nodig voor hem zorgen
Het voelt wéér of ik moet gaan
Waarom ben ik anders zo ontvlambaar
Of speelt de angst mij parten
Vrees ik het spoortje liefde in zijn hart
Dat steeds vaker lijkt te gloeien
Ben ik bang voor de waarheid
Dat ik ben wat ik ben
Niet gemaakt voor één man
Blijf bij wie niet van mij houdt -of juist?
Wil ik wel wat komen gaat?