“Alles komt goed”

De pijn zit ‘m in de diepte
In dat wat we niet willen voelen
In dat wat we niet willen accepteren
We zijn allemaal gewond
We hebben allemaal iets of iemand verloren
Of meer dan dat
We hebben
Ongewild afscheid moeten nemen
Onbedoeld slachtoffers gemaakt
De dood in de ogen gezien
En bedankt voor de eer
Het leven weer omarmt
Zijn
Opgestaan
Soms na meer dan drie dagen

De liefde telt..
De liefde telt!

Ja
Het spijt me zo
Dat enkele van mijn daden en mijn eigenheid
Kennelijk pijnlijk zijn geweest voor anderen
Voor jou
Voor wie je lief is
Dat ik niet wist wat het deed
Dat ik niet zag wat het in je losmaakte
Wat het volgens jou met je dochter/s
Heeft gedaan

Pardon?

Duizend maal dezelfde vraag
Waarom zeg je dan niet iets
Waarom praten we er niet over
Waarom lossen we het niet op
Waarom zwijg je me kapot
– Niet de eerste keer
Negeer je een huilend hart
Kots je me zonder enige uitleg uit
Wil je een maand lang niet met me praten
Praat je pas als het te laat lijkt
Als het water is gekomen
Als de pijn ons openrijt
Zet jij
Juist jij
Een mes in mijn rug
Met een schier eindeloze lijst venijn

God weet dat ik niemand opzettelijk wil/de kwetsen
Jij weet dat ik in alles mijn best deed en doe
De eerste ben om Het spijt me te zeggen
En iets anders te doen waar ik dat kan
Mezelf voorbij mijn eigen grenzen gaf en geef
Omdat ik meende voor ons te mogen vechten
Maar ja, zoals je zei
Ook goede intenties kunnen slechte gevolgen hebben
Dat ik me nu gekruisigd voel
Heb ik dan waarschijnlijk aan mezelf te danken

Ik wilde iets met jou wat niet zo bestemd is
Tenminste niet op de wijze die ik voor me zag en nog steeds zie
Omdat het keer op keer naar voren kwam
Ik dacht dat jij ook het beste met mij voor had
Dat ik voor óns moest blijven strijden
Mijn beste best moest blijven doen
Voor een ieder die daarbij hoort
Dat weet ik niet zo zeker meer
Het voelt weer zo als eenrichtingsverkeer
En nooit doe ik genoeg, op zo’n moment

Je kan ook jezelf te lang voor de gek houden
Blijven hangen waar je weg had moeten zijn
Toch weer die drempel over gaan
Omdat de deur geopend blijft
Terwijl je de eerste keer had moeten weglopen
Toen er met een botte bijl werd gehakt
Vertrouwen knakte
Wreedheid in schijnbaar zijden lakens kroop
Grof geweld in harde woorden sloop
Ondanks al het mooie, fijne houtwerk

Aaaaaaaahhhhhh!
Waar heb ik dit aan verdiend?

Waarom
Maakt dat mijn liefde blind
Maakt dat mijn zorg misplaatst
Is mijn moeite weer vergeefs
Zijn alle goede bedoelingen ongegrond
Gooi je alles op één hoop
En geef je mij
Wederom
De schuld van jouw eigen onvermogen
Te behouden wie en wat je lief is

Makkelijk zat
Leg het maar bij mij

Jij die ik zo lief had, heb, zal hebben

Ja, we hebben allemaal onze lessen te leren
Ik ook
Natuurlijk
Jij en ik samen, met elkaar
Maar nee, je ziet het anders
Nog steeds geen woord van ‘samen’
Ieder voor zich
En dan ‘wie weet’
Het kan nog heeeeeeeel lang duren
Voordat je me weer vertrouwt
Me ooit weer toelaat
Na alles wat ik volgens jou dan heb gedaan

Geliefde

Ken je me na vier jaar nou nog steeds niet
Of wil je het niet zien

Wat je van me vraagt, op deze manier
Zonder enige houvast
Enig blijk van warmte
Genegenheid
Of duiding
Gaat mijn begrip te boven
De pijn is gewoon te groot
Ik voel en zie de waarde van wat was bijna niet meer
Hoor vrijwel geen compassie in jouw stem
Niet het minste begrip van jouw aandeel
Hoe je op dit soort momenten met me omgaat
En wat dat met me doet

Al wil mijn hoofd het beter weten
Al zegt mijn hart dat het tij ooit keert
Ik zwem al zo lang tegen de stroom in
Misschien ligt daar mijn trots
Misschien zit daar mijn angst
Ligt daar de les van jou en mij
Verborgen in de confrontatie
Als een parel

Maak een keuze
Durf te kiezen..
En hou je er dan aan

Ik laat me leiden door een engel
Ik laat me leiden door de liefde
Ik laat me leiden door het Al

Jij
Mijn allergrootste, lichtste liefde
Deze weg is mij te zwaar
Dit lijden is zo zinloos
Ik wéét
Dat ik moet gaan
Dat ik jou
Ons
Echt heb los te laten
Zodat we onze eigen weg weer kunnen gaan
En ik hoop
Ik bid

Dat ik je ooit weer mag ontmoeten
Dat ik je ooit weer mag zien stralen
Dat het ons allebei
Goed heeft mogen gaan
Dat de Liefde jou en mij mag helen
Dat er ruimte is ontstaan
En dat je dan weet
Dat het juist góed was
Dat wat jij en ik, wat wij
Deze vier jaar mochten delen
Zo ongelooflijk zeldzaam,
Kostbaar
Bleek te zijn
Dat het zo heeft moeten lopen
Dat het juist was
Om te gaan

Dus

Jij
Jij liefde van mijn leven

Ik pak mijn desillusies in
Ik neem onze blessuretijd met me mee
Ik zal zorgen dat ik geen kruimel verdriet bij jou achterlaat
Dat ik mijn warmte en genegenheid huisarrest geef voor zolang ik kan, als nodig is
Mijn lijf en leden niet langer naar jou hunkeren
Dat ik mijn tranen overman

Dat je hart weer net zo eenzaam en gebroken voelt
Als voordat we elkaar leerden kennen
Je ogen, handen, huid niet meer vinden wat je vond bij mij
De sterren fluisteren wat je hebt laten gaan
Want straks weet je waar het mis ging
Straks voel je wat je hebt veroorzaakt
Gaan je ogen echt pas open
Nu leer je iets over je eigen verantwoordelijkheid
Kijk in Godsnaam in de spiegel!

Dan
Zie
Je mij
Misschien

Voor wie en wat ik werkelijk ben
Dat
Niets rest van wat je mij verwijt
Je des te meer kwijt raakt/e
Door vast te houden aan het verleden
Ik ben niet wat je denkt
Ik ben zoveel meer dan je op mij projecteert
Wij hadden zoveel meer kunnen zijn

Ergens geloof ik nog steeds in jou en mij

Al dat blijft
Is wat er was
Wat mijn aanwezigheid je bracht
Wat ons samenzijn verlichtte
Zowel je dagen als je nachten
Je eenzaamheid verminderde
Je deed overleven
Tot je vastere grond onder je voeten voelde
Vertrouwen liet groeien
Deed bestaan
Zo innig
Zo zuiver
Zo goed

Al je aan jezelf overhoudt

Zijn lege armen
Lege kamers
Een leeg huis
De schaduw die ik achterlaat
Een extra dochter die je mist
De echo van oprechte liefde
Die je wederom zelf hebt verjaagd

En nee
Ik kom niet terug, nog niet
Hoeveel ik ook van je hou
Hoezeer ik ook naar je verlang
En hoe dierbaar jouw meiden
Jouw wereld
Mij ook zijn

Niet zo lang jij blijft proberen
De waarheid te verdraaien

Ergens begrijp ik wel waarom

Mijn liefste
Drie keer gaf ik ons de kans
Drie keer ging ik kopje onder

Ik hoor geen sorry in jouw woorden
Ik proef geen bezinning in je stem

Dus nu is het is genoeg
Nu zorg ik waarlijk voor mezelf
Zoals ik veel eerder had moeten doen

Je wil nog steeds niet mét mij praten

“Alles komt goed”…?
Misschien niet eens meer in mijn dromen
Dood ben ik weer gegaan

Dit gebroken hart heelt zichzelf
Alleen
Op eigen benen

Als je mij ooit nog zou willen vinden
Trek eerst het boetekleed maar aan

Dan doen we ‘m samen, sámen uit.